Άγκαθα Κρίστι: Στα Ίχνη του Δολοφόνου

Mon Petit Doigt m' a Dit... (103λ.), Γαλλία 23 Ιαν 2006, Ξενόγλωσσo, Έγχρωμο, DVD για Αγορά

Ψηφιακά Πολυμέσα
Εξώφυλλο
  • Η Προυντάνς και ο Μπελισέρ Μπερσφόρ είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που κάποτε δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες. Μαζί, έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και αντιμετώπισαν χιλιάδες κινδύνους σε κάθε στροφή, έζησαν μία ζωή γεμάτη συγκινήσεις και περιπέτειες. Τώρα όμως οι μέρες αυτές έχουν περάσει... Ο Μπελισέρ είναι πλέον ένας γραφιάς που ασχολείται με την εξάρθρωση των διεθνών τρομοκρατικών σχεδίων, ενώ η Προυντάνς μισεί την ιδέα μιας βαρετής ζωής. Μερικές φορές όμως, η ανία μπορεί να διεγείρει τη φαντασία και να οδηγήσει σε τολμηρές και ριψοκίνδυνες κινήσεις...
    Οι δυο τους αποφασίζουν να επισκεφτούν την ηλικιωμένη και ...ιδιότροπη Θεία Άντα που περνάει τον καιρό της στον οίκο ευγηρίας του Σάνι Σλόουπς, αποφασισμένη να γίνει αφόρητη μέχρι το τέλος των ημερών της! Βρισκόμαστε όμως στο σύμπαν της Άγκαθα Κρίστι... Σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό, η ατμόσφαιρα γίνεται θολή, το μυστήριο σκεπάζει τα πάντα σαν ομίχλη και η δράση αρχίζει να ξεδιπλώνεται... Η Θεία Άντα πεθαίνει κάτω από περίεργες συνθήκες, όπως και μία από τις συγκατοίκους της. Η Προυντάνς ανακαλύπτει ότι άλλη μία ηλικιωμένη ένοικος του Σάννι Σλόουπς εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Οπλισμένη με το εκλεπτυσμένο στιλ και την αίσθηση της ειρωνείας που τη διακρίνει, αποφασίζει να διερευνήσει την εξαφάνιση της αινιγματικής γριούλας και να εξιχνιάσει την περίεργη αυτή υπόθεση, μαζί με τον άντρα της. Στην πορεία θα γνωρίσουν πολλούς αλλόκοτους χαρακτήρες, θα ακολουθήσουν τα ίχνη από μία σειρά ανεξιχνίαστων εγκλημάτων και θα εντοπίσουν τους υπόπτους στα χαμογελαστά πρόσωπα των κατοίκων ενός χωριού που παραείναι ήρεμο... Η Προυντάνς και ο Μπελισέρ Μπερσφόρ, με όπλα τους τη δαιμόνια επιμονή του Ηρακλή Πουαρό και το χιούμορ της Άγκαθα Κρίστι, τελικά θα ανακαλύψουν ότι κάτω από το γαλήνιο τοπίο των γαλλικών Άλπεων κρύβεται ένα τρομερό μυστικό...
  • Φιλμογραφία Πασκάλ Τομά

    Κινηματογράφος

    • 2001 - Day Off (Mercredi, Folle Journee)
    • 1998 - La Dilettante
    • 1991 - La Pagaille
    • 1989 - Les Maris, Les Femmes, Les Amants
    • 1982 - Celles Qu'On N'A Pas Eues
    • 1979 - Heart To Heart (Confidences Pour Confidences)
    • 1977 - Parles-Moi D'Argent
    • 1976 - La Surprise Du Cheff
    • 1974 - The Hot Rabbit (Le Chaud Lapin)
    • 1973 - Don't Cry With Your Mouth Full (Pleure Pas La Bouche Pleine)
    • 1972 - Les Zozos
    • 1971 - Le Poeme De L'Eleve Mikovsky

    Τηλεταινίες

    • 1991 - Portrait De Douglas Sirk (ντοκιμαντέρ)
    • 1991 - Portrait De Vincent Price (ντοκιμαντέρ)
    • 1982 - La Fabrique
    • 1982 - Un Coup De Rasoir
  • Απόσπασμα συνέντευξης με τον σκηνοθέτη Πασκάλ Τομά

    - Οι προηγούμενες δεκαπέντε ταινίες σας ήταν βασισμένες σχεδόν εξ ολοκλήρου σε πρωτότυπα σενάρια. Τι σας οδήγησε στη μεταφορά ενός μυθιστορήματος της Άγκαθα Κρίστι στη μεγάλη οθόνη;

    - Οι τέσσερις ή πέντε δυναμικές γραμμές στον κινηματογράφο περιλαμβάνουν την κωμωδία, το φανταστικό και το μυστήριο, συχνά με μια νοσηρή απόχρωση. Η Άγκαθα Κρίστι συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία και όλα συμπίπτουν με τις δικές μου λογοτεχνικές και κινηματογραφικές προτιμήσεις. Η ιδέα της διασκευής ενός μυθιστορήματος ξεκίνησε πριν από τουλάχιστον είκοσι πέντε χρόνια. Τότε, ο Ζαν-Πιερ Ντιονέ κι εγώ, πολιορκούσαμε διάφορους παραγωγούς για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη έργων του Λέο Πούρουτζ, τον οποίο και είχα μεταφράσει, του Θίοντορ Στέρτζον, μυθιστορημάτων φαντασίας του Μέτερλινκ και του Ανρί ντε Ρενιέ και βιβλίων της Άγκαθα Κρίστι, μαζί με κάποια τρομακτικά διηγήματα. Τα είχα σχεδόν καταφέρει με το "By The Pricking Of My Thumbs". Η Ροζαλίντ, η κόρη της Άγκαθα Κρίστι, μου είχε πουλήσει τα δικαιώματα σε καλή τιμή μαζί με τα δικαιώματα των διηγημάτων. [...] Όμως δε μπορούσαμε να βρούμε έναν παραγωγό. Εκείνο τον καιρό, μπορούσα να βρω τα χρήματα μόνο για κωμωδίες. Χρόνια αργότερα, μετά τα "Le Dilettante and Mercredi" και "Folle Journee", ξαναμπήκα στον πειρασμό να εμπλακώ στον κόσμο της Άγκαθα Κρίστι και οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες για αυτό το είδος ταινίας.

    - Επιλέξατε να κάνετε μία ταινία που βοηθά τους θεατές να αποδράσουν. Γιατί;

    - Ο κινηματογράφος είναι μία από τις μορφές της ευτυχίας. Πρέπει να φέρνει ευχαρίστηση στους θεατές. Υπάρχουν δύο φράσεις στην ταινία που ίσως περάσουν απαρατήρητες αλλά περιέχουν όλες τις προθέσεις της ταινίας. Η μία λέγεται από τον εφημέριο καθώς προετοιμάζεται για μία γιορτή: "Είναι μία αυθεντική υπόθεση. Ένα μείγμα παραμυθιών και τραγουδιών. Είναι για τα παιδιά." Και η άλλη λέγεται από τον ψυχίατρο: "Είναι μία περίπτωση νοσταλγικής, ευτυχισμένης αμνησίας. Όλες οι ευτυχισμένες αναμνήσεις επιστρέφουν σαν πλημμύρα." Ας πούμε ότι αυτά καθόρισαν τις επιλογές μου σε πολλές από τις σκηνές της ταινίας.

  • Απόσπασμα συνέντευξης με τον σκηνοθέτη Πασκάλ Τομά

    - Λίγα λόγια για τη μουσική;

    - Έπρεπε να τονίζει και να συμπληρώνει την αίσθηση της κωμωδίας και το ανήσυχο περιβάλλον της ταινίας. Ο Ράινχαρντ Βάγκνερ με το μελωδικό του ταλέντο έλυσε τέλεια αυτή την εξίσωση. Κατάφερε να βρει τον σωστό τόνο στη μουσική, ένας κλασικός ήχος που στοιχειώνεται από ακούσματα παιδικών τραγουδιών.

  • Απόσπασμα συνέντευξης με τον σκηνοθέτη Πασκάλ Τομά

    - Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την Άγκαθα Κρίστι έξω από το αγγλικό περιβάλλον.

    - Ένας από τους ενθαρρυντικούς λόγους για τη διασκευή του "By The Pricking Of My Thumbs" ήταν η ιδιαιτερότητα της ατμόσφαιρας του βιβλίου. Πίσω από τα πιο όμορφα τοπία, πίσω από τα φιλικά πρόσωπα, μπορεί να εμφανιστούν τερατωδίες. Είναι η βασική αρχή της διττής προσωπικότητας, ο θεμέλιος λίθος της αγωνίας και του σασπένς. Το υπέροχο επαρχιακό τοπίο γύρω από το Εξ Λε Μπεν, η λίμνη Μπουρζέ και το Σατελάρ προσφέρθηκαν τέλεια για τη διασκευή του μυθιστορήματος. Είναι το μαύρο κάτω από το άσπρο, ο εφιάλτης του λευκού χρώματος, με τη λέξη "εφιάλτης" να ταιριάζει σε όλες τις ιστορίες της Άγκαθα Κρίστι.
    Αφού είχα επιλέξει να γυρίσω την ταινία στα γαλλικά με Γάλλους ηθοποιούς, θα ήταν ανόητο να την γυρίσω στην Αγγλία. Μια αλλαγή στο σκηνικό και τη γλώσσα... Η ταινία διατηρεί την κομψότητα και την πολυτέλεια στις τοποθεσίες και τα τοπία αλλά φαίνεται γνησίως μη-αγγλική. Έπρεπε να κρατήσουμε το πνεύμα και την ατμόσφαιρα των βιβλίων της Άγκαθα Κρίστι χωρίς να μας γίνεται εμμονή το αγγλικό στοιχείο.
    Η Τούπενς και ο Τόμι Μπέρσφορντ αλλάζουν τα ονόματά τους. Ο ράφτης τους δεν είναι πια Άγγλος, αλλά Ιταλός. Και δεν πίνουν τσάι. Ο Ρενάν Πολέ, ένας από τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας στη Γαλλία, φώτισε την ταινία υπέροχα χωρίς καν να υπαινίσσεται το απαλό φως της Αγγλίας. Η Κάτια Γουίνσκοπ, η σκηνογράφος, έφτιαξε σκηνικά που είναι όμορφα και μπαρόκ με ένα ιταλικό και όχι αγγλοσαξονικό στιλ. Όσο για τους διάλογους και τη χαρά της ομιλούμενης γλώσσας, ο Φρανσουά Καβιλιόλι, η Ναταλί Λαφορί κι εγώ θέλαμε περισσότερο να δώσουμε στην ταινία μία παραδοσιακή κωμική χροιά, παρά να εξασφαλίσουμε μια πιστή φιλολογική μετάφραση.

  • - Το βιβλίο της Άγκαθα Κρίστι, "By The Pricking Of My Hands", είναι το τελευταίο από τα τέσσερα μυστήρια που έλυσε το ζεύγος Μπέρσφορντ.

    - Η Άγκαθα Κρίστι είχε δηλώσει κατά καιρούς ότι η Προυντάνς Μπερσφόρ (Τούπενς Μπέρσφορντ) είναι η αγαπημένη της ηρωίδα.

  • By The Pricking Of My Thumbs
  • 29-Δεκ-2005
Σκηνοθέτες
Ηθοποιοί
Συγγραφείς
Μοντάζ
Σκηνογράφοι
Μουσική
Διεύθυνση Φωτογραφίας
Σεναριογράφοι
Παραγωγοί
Kατηγορίες